مشخصات کامل یگانه آواکس ایران (سیمرغ ایرانی)

 در جریان جنگ خلیج فارس ( اول) صاحب یک آواکس به نام عدنان شدیم . 

البته در مورد این هواپیما شایعاتی در مورد سقوط آن بوجود آمده اما هیچگاه این شایعه تایید یا تکذیب نشده .شایعات متعددی درباره ی این موضوع وجود دارد .
سايت"ديفنس نيوز" (اخبار دفاعي) ادعا كرده است اين هواپيما كه با اسم رمز سيمرغ و با پشتيباني چند جت جنگنده با هدف هماهنگ كردن عمليات رژه هوايي بر فراز تهران به پرواز درآمده بود با يكي از هواپيماهاي محافظ خود كه جتي از نوع F5 بوده برخورد داشته است.
بعضی دیگر که خود را شاهد این ماجرا میدانند معتقدند کنده شدن بشقاب و برخورد با دم باعث سقوط شده است .

اما هیچگاه منابع رسمي ايران تاكنون این ادعاها را تاييد نكرده اند.

نام : A-50
نوع هواپیما IL-76 MD
کد ناتو Mainstay
در حدود دهه 70 یک گروه از طراحان نیروی هوایی شوروی ، سعی کردند تا مدل پیشرفته ای از رادار هوایی شناسایی که قابلیت نصب برروی هواپیما را داشته باشند بسازند . در واقع قصد این طرح جاگزینی هواپیمای شناسایی جدیدی با هواپیمای قدیمی تر TU-126 بود ، زیرا TU-126 نسبت به رقیب جدید آمریکایی خود یعنی E-3 ( AWACS ) ضعیف تر بود و قابل رقابت با ان نبود .
در سالهای ابتدایی دهه 80 ، شرکتی تحقیقاتی – تولیدی شوروی به نام " VEGA-M " رادار پیشرفته ای به نام " SHMEL" را طراحی کرده و ساخت . اما این رادار خالی از مشکل نبود و یک مشکل داشت ، آن هم تاخیر زمانی بیش از حد این رادار بود . اما تولید کنندگان با نصب یک کامپیوتر توانستند تا حد زیادی این مشکل را برطرف کنند . اما با این وجود این رادار نسبت به همتای آمریکایی خود E-3 در تعداد کانالهای راداری ضعف دارد و برد کمتری نیز نسبت به آن دارد ، اما در مکانهایی که زمین دارای عوارض زیادی است و پستی و بلندی زیادی دارد A-50 نسبت به E-3 برتری دارد . البته این برتری به اینجا خلاصه نمیشود بلکه A-50 در مورد هواپیماهایی که در ارتفاع پایین پرواز می کنند وهمچنین تشخیص موشکهای کروز و هواپیماهای پنهانکار نسبت به E-3 دارای برتری است .
در کل A-50 می تواند در آن واحد به شناسایی 60 و هدایت 12 هدف در شعاع 220 کیلومتری بپردازد و اطلاعات مربوط به آنها را به هواپیماهای خودی و یا به ایستگاههای رادیویی زمینی ارسال کند و اهداف بزرگ را نیز که تا 400 کیلومتر دورتر هستند شناسایی کند .
هواپیمایی که برای حمل این رادار در نظر گرفته شد ، هواپیمای ترابری IL-76MD است که پس از نصب رادار به A-50 تغییر نام داده است و از سال 1984 در خدمت نیروی هوایی اتحاد جماهیر شوروی قرار گرفته است .
A-50 ( IL-76 ) برای برد بیشتر به یک مقر سوخت گیری هوایی در دماغه هواپیما مجهز شده که در شکل مشخص است . رادار نصب شده بر روی آن هم در قسمت فوقانی ، بین سکان عمودی عقب و انتهای بالهای هواپیما نصب شده است . صفحه رادار نیز 9 متر قطر دارد و طوری ساخته شده که در برابر هوای بد و ناپایدار مقاوم باشد و کنده نشود .
هواپیما مجهز به یک سیستم پیش اخطار مادون قرمز پیشرفته مجهز شده است تا در صورت هدف قرار گرفتن توسط جنگنده های دشمن ، از این امر مطلع شود . سیستم راداری نیز همانطور که گفته شد از نوع SHMEL است که دارای حالتهای تشخیص دوست از دشمن ، سیستم مخابره دیجیتالی ، و ارتباط پایگاههای زمینی و دریایی و هوایی با هم است .
وقتی هواپیما در مسافتهای دور پرواز می کند نیز برای ارسال و دریافت اطلاعات از سیستم ماهواره ای استفاده می کند .
مشخصات کامل :
نام : A-50 ( IL-76 MD )
ساخت : شوروی ( روسیه )
خدمه : 5 تا 10 نفر
تاریخ ورود به خدمت : 1984
طول هواپیما : 47 متر
طول بال : 50 متر
ارتفاع : 15 متر
وزن : 190 تن
موتورها : 4 موتور از نوع D-32KP-2
نیروی کشش : 4 × 12000 کیلو گرم
حداکثر ارتفاع : 13 کیلومتر
حداکثر سرعت : 810 کیلومتر
برد : 7500 کیلومتر
نوع رادار : SHMEL
برد رادار : به شعاع 220 کیلومتر

 

هواناو یونس 6

هاورکرافت را مي توان هواپيماي بدون بال و يا نوعي كشتي ناميد كه قادر است در خارج از آب نـيـز حركت كند، چون ساختمان آن به گونه اي طراحي شده است كه مي تواند هم روي آب و هـم روي سطوح صاف خشكي حركت كند. بهترين كاربرد آن روي سطوح صاف آب است. البته امـواج دريـا تـاءثـير چنداني در حركت اين وسيله ندارد. تنها خطر اين است كه اگر روي سطوح ناهموار حركت كند، ممكن است كف آن صدمه ببيند.
سـرعـت (هاوركرافت ها) بسيار بيشتر از كشتي هاست ، چون آن ها براي مقابله با فشار آب ، هيچ نـيـرويـي را مـصـرف نمي كنند، بلكه تنها هوا را مي شكافند و سرعتشان به 120 كيلومتر در سـاعـت مـي رسـد.

 هواناو یونس 6 که اخیرا خط تولید آن در وزارت دفاع آغاز شده است قابلیت بالایی در رزمایش ها و عملیات های واکنش سریع از خود نشان داده است و تاکنون توانسته است ، ماموریت های امداد و نجات ، گشت‌ زنی و پشتیبانی را در دریا ، رودخانه و مناطق باتلاقی و برفی  به خوبی انجام دهد.انجام دهد.

هواناو یونس 6 به طور کاملا بومی ‌و بدست متخصصان هوشمند، خلاق و افتخارآفرین صنایع دریایی وزارت دفاع طراحی و ساخته شده است.

صنایع دریایی وزارت دفاع در فاز نخست می تواند هر سال 20 فروند از این هواناو را تولید و با خدمات پس از فروش در اختیار نیروهای مسلح و دیگر متقاضیان قرار دهند.

 

صاعقه 2

هواپیمای بدون سرنشین صاعقه 2 برای افزایش مهارت کارکنان پدافند هوایی بعنوان هدف برای موشکها توپها و پدافنذ زمینی مورد استفاده قرار می گیرد. این هواپیما با حذاکثر سرعت 250 کیلومتر بر ساعت می تواند تا ارتفاع 11000 پا به مدت 90 دقیقه پرواز کند. هواپیمای صاعقه 2 و مهاجر 2 توسط شرکت قدس طراحی و ساخته شده اند.

فراز 2

یک هواپیمای بدون سرنشین کوچک ( مینی پهپاد) که توسط دست پرتاپ می شود و می توان آن را در یک کوله پشتی قرار داد. این مینی پهپاد رقیب Pointer آمریکایی می باشد. فراز 2 یک موتور الکتریکی دارد و به آن حداکثر سرعت 90 کیلومتر بر ساعت را میدهد و تا شعاع 10 کیلومتری می تواند تصاویر زنده را به یک کامپیوتر ارسال کند.ارتفاع پرواز آن 3000 متر می باشد. این هواپیما 0.5 ساعت مداومت پروازی دارد.

مهاجر 2

 پرنده بی سرنشین شناسایی و مراقبت هوایی با توانایی ارسال زنده اطلاعات پروازی و تصاویر دریافتی به ایستگاه کنترل زمینی. این هواپیمای بی سرنشین دارای حداکثر سرعت 200 کیلومتر بر ساعت و دارای پایایی 90 دقیقه می باشد. گفته می شود این هواپیما در زمان جنگ طراحی شده بود ولی در آن زمان روی آن دوربین نصب نشده بود. این هواپیما دارای بدنه تمام کمپوزیت ( مواد مرکب) می باشد و سقف پرواز آن 11000 پا بوده و تا مسافت 50 کیلومتری قادر به ارسال تصاویر زنده می باشد.

موشک هوا به هوای: PL-7

موشک هوایی کوتاهبردPL-7 توسط کارخانه ی موتور هوایی ژوژ و توسعه یافته و در واقع نمونه ی مهندسی معکوس از موشک فرانسوی ماژیک R-550  می باشد و توسعه موشک از سال 1982 شروع و نخستین شلیک آزمایشی آن در اواخر سال 1984 انجام شد.تولید رسمی از این موشک در سال 1987آغاز گردید.

موشک PL-7 یک کپی ناقص از موشک حرارت یاب فرانسوی R-550 Magic (ماژیک) است که توسط چین تولید شده و بهمراه جنگنده های ناتوان F-7 به ایران وارد شد، این موشک دارای برد محدود 3 تا 5 کیلومتر می باشد.نیروی هوایی جمهوری اسلامی ایران در سال 1992 پروژه ای را برای نصب موشک های چینی حرارت یاب PL-7 که خود کپی ناقصی از موشک ماژیک بودند بر روی هواپیماهای F-4 و F-5 راه اندازی کرد. در نمایشی در پایگاه یکم شکاری یا فرودگاه مهرآباد در سال 1995 هواپیماهای F-5 با ریل های جدید موشک های چینی به پرواز درآمدند. این هواپیماها همگی مجهز به موشک های تقریباً بی مصرفPL-7 در موقعیتی عجیب در نوک بال ها نصب شده بودند. این پروژه که با هزینه ای چند میلیون دلاری راه افتاده بود، ابتدا به کمک تکنسین های چینی شروع شد، اما نتایج چندان رضایت بخش نبود. با صدای اعتراضاتی که از پرسنل نیروی هوایی شنیده شد، سرانجام انجام پروژه به کمک چینی ها لغو گردید و پروژه به مجتمع تجهیزات الکترونیکی نیروی هوایی جمهوری اسلامی ایران واگذار شد. این بار موشک PL-7 روی هواپیماهای MiG-29 و F-4,F-5 نصب شد اما نه خلبانان جنگنده میگ-29 حاضر بودند بجای موشک توانمند R-73 از موشک های ناتوان PL-7 استفاده کنند و نه خلبانان اف-4 و اف-5 حاضر بودند سایدوایندر را با PL-7 جایگزین کنند، در حال حاضر این موشک ها تنها برروی جنگنده های چینی F-7 و میراژ های فرانسوی که از نبود موشک R-550 رنج می برند استفاده می شوند.. با اینکه موشک PL-7 به تعداد زیاد و البته با قیمت ارزان در اختیار ایران بود، اما هرگز نیروی هوایی این موشک را اسلحه ای واقعاً قابل عملیات روی هواپیماهای ذکر شده به حساب نیاورد.

◊ پلاتفورم نيروي هوايي:F-4,F-5,MIG-29,F-7,Mirage F1

 

موشك PL-7  نصب شده بر روي جنگنده F-5 نيروي هوايي

 

موشک هوا به هوای :R-73 Archer

موشک هوا به هواي R-73 ساخت «ويمپل» که در سازمان ناتو با نام AA-11 Archer شناخته مي شود، توسط «دفتر طراحي کارخانجات ماشين سازي ويمپل» طراحي و ساخته شده است. اين موشک، پيشرفته ترين موشک بردکوتاه هوا به هواي ساخت روسيه مي باشد. اين موشک، عمومن به عنوان ترسناک ترين سلاح در نبردهاي نزديک هوايي (داگ فايت) معرفي مي شود.

 به منظور جايگزيني مدلي قديمي R-60 (نام ناتو: AA-8 Aphid) به عنوان سلاحي جهت فواصل نزديک، براي هواپيماهاي جنگي اتحاد شوروي، طراحي و ساخته شد. کار طراحي اين موشک به سال 1973 باز مي گردد و اولين سري اين موشکها، به سال 1985 وارد خدمت در نيروي هوايي اتحاد شوروي شدند.

R-73 داراي هدايتگر حساس به مادون قرمز يا حرارت، خنک کننده سنسور جستجوگر با قابليت مهم «زاويهء بسته» مي باشد: يعني جستجوگر موشک مي تواند اهدافي را که در 60 درجه نسبت به محور طولي موشک، قرار دارند، تشخيص دهد و ببيند. حداقل فاصلهء مورد نياز جهت شليک اين موشک، در حدود 300 متر و حداکثر فاصلهء آئروديناميکي (فاصله اي که موشک در هوا و با انجام مانور به سمت هدف طي مي کند) حدود 30 کيلومتر مي باشد.

R-73 مانورپذيرترين موشک در بين موشکهاي مشابه مي باشد و اغلب کارشناسان بر اين اعتقادند که در قياس با موشک آمريکايي AIM-9M Sidewinder، در مرتبهء بسيار بالاتري قرار مي گيرد.  R-73 یکی از بهترین گزینه ها برای نبرد های نزدیک هوایی است و ترکیب جنگنده فوق العاده مانور پذیر میگ-29 و موشک R-73 می تواند یکی از خطرناک ترین ترکیب ها برای نبرد های هوایی باشد. همچنین در صورت بهسازی جنگنده های Su-24 و Su-25 بمنظور حمل این موشک توانایی آنها در دفاع از خود در حین عملیات تا حد زیادی افزایش می یابد.

با توجه به بهينه سازي هاي انجام گرفته بر روي جنگنده هاي S-25,SU-24  احتمالا اين جنگنده ها قادر به استفاده از اين موشك خواهند بود.

◊ پلاتفورم نيروي هوايي:MIG-29,SU-25,SU-24

 

 

جنگنده ميگ 29 نيروي هوايي ايران لود شده با چهار موشك R-73

موشک هوا به هوای: R-60 Aphid ،موشک هوا به هوای: R-27 Alamo

موشک هوا به هوای: R-60 Aphid

 

در سالهای پایانی دهه 1960، دفتر طراحی مولنیا (Molniya)، کار طراحی اولین موشک تاکتیکی هوا به هوا را آغاز نمود، نام آن K-60 یا (R-60 یا Object 62) بود. این موشک مجهز به یک هدفیاب مستقل از نوع حرارتی (Infrared) بود. (یعنی مستقل از هواپیمای شلیک کننده، هدف خود را پیدا می‏کرد) تولید انبوه این موشک به سال 1973 آغاز شد و بر روی جنگنده‏های مختلفی نصب و به کار گرفته شد.

R-60 یک موشک حرارت یاب برای نبردهای هوایی بوده  كه به طور فوق‏العاده‏ای کوچک است و نصف سبک‏ترین موشک هوا به هوای غربی وزن دارد  و آن را می توان با موشک آمریکایی سایدوایندر مقایسه کرد، موشک آفید دارای برد 10 کیلومتر است. سيستم هدايت اين موشك بر اساس حرارت یابی گازهای خروجی موتور (Infrared) است و سر جنگي 6 کیلوگرم که 1.6 کیلوگرم آن، اورانیوم ضعیف شده است زیرا اورانیوم چگالی بالایی دارد و به راحتی در فلزات نفوذ می‏کند.

اين موشك امروزه در نیروی هوایی فقط برروی Su-24 ها و Su-25 ها استفاده می شود و در مورد MiG-29 جای خود را به موشک پیشرفته تر R-73 Archer داده است. همچنین با تغییرات جزئی می توان این موشک را بجای موشک ناتوان PL-7 برروی جنگنده های چینی اف-7 نصب نمود، از تعداد موشک های آفید نیروی هوایی اطلاع دقیقی در دست نیست.

موشک R-60  موشکی بود که در جریان جنگ یوگوسلاوی توسط میگهای29 آن کشور شلیک شده و باعث سرنگونی يك فروند F/A-117 ایالات متحده شد.خلبان یک MiG-29A نیروی هوایی یوگسلاوی، با استفاده از سیستم IRST (هدفیاب حرارت موتور) توانست با رادار خاموش، خود را از دید جنگنده‏های ناتو مخفی کرده و سپس با موشک R-60 جنگنده‏ی 120 میلیون دلاری اف117 را سرنگون سازد.

◊ پلاتفورم نيروي هوايي: SU-25,SU-24,MIG-29

 

جنگنده ميگ 29 نيروي هوايي مجهز به موشك آفيد(موشك كوچكتر)

 

موشک هوا به هوای: R-27 Alamo

 

موشك هوا به هواي ميان‏برد R-27 يكي از تسليحات اصلي جنگندهء ميگ-29 به شمار مي‎‏رود. اين موشك در سازمان ناتو با نام AA-10 ALAMO (آلامو) شناخته مي‏شود. موشك R-27R يكي از گونه‏هاي R-27 است كه از نظر مشخصات فني، بسيار به مشابه آمريكايي خود يعني AIM-7M (اسپارو) شباهت داشته و برابري مي‏كند، هرچند كه در بسياري موارد (مانند برد بيشتر و سرجنگي قوي‏تر)، از رقیب آمريكايي خود برتر مي‏باشد.

موشک R-27 در نمونه های مختلفی و با انواع سیستم های هدایتی تولید شده است، انواع اولیه آن R-24R با هدایت نیمه فعال راداری و حد اکثر برد 80 کیلومتر و R-27T با برد 45 کیلومتر و هدایت مادون قرمز می باشند تمام موشک های آلامو نیروی هوایی از این نوع اند.R-27 مي‏تواند در نبردهاي نزديك و سنگين هوايي يا نبردهاي دوربرد هوايي كه هواپيماي دشمن ديده نمي‏شود (BVR) به كار رود. این موشک می‏تواند اهدافی را که از جهت‏های مختلف هوایی می‏آیند یا اهدافی را که در نزدیکی سطح زمین یا سطح دریا پرواز می‏کنند، در هر شرائط آب و هوایی، ساقط کند. همچنین می‏تواند بر ضد پرنده‏های بدون سرنشین یا موشکهای کروز نیز به کار رود. انواع جدید تر موشک آلامو نیز R-27RE، R-27TE و نوع هدایت فعال راداری R-27AE با بیشینه برد 170 کیلومتر می باشد. با وجود اینکه موشک آلامو موشکی خوب و با مانور پذیری بالا است، لیکن MiG-29 های ایران که تماما از نوع اولیه اند (بعنوان تنها جنگنده نیروی هوایی که بطور استاندارد توانایی حمل این موشک را دارند) در هدایت این موشک آنگونه که باید موفق نیستند و گاها این موشک ها را به خطا می دهند.

البته  در صورت وجود جنگنده SU-27 در نيروي هوايي ايران اين جنگنده نيز توانايي شليك اين موشك را داراست.

◊ پلاتفورم نيروي هوايي: MIG-29,SU-27

جنگنده ميگ 29 نيروي هوايي مجهز به موشك آلامو(موشك بزرگتر)

موشک هوا به هوای AIM-54A Phoenix

ترکیب جنگنده اف-14 و موشک فونیکس یکی از کشنده ترین ترکیب های جهان است که می تواند برای هر جنگنده ای خطرناک باشد، این موشک که بردی حدود 150 کیلومتر دارد، تنها برروی جنگنده اف-14 تامکت قابل نصب است و هر فروند اف-14 در آن واحد می تواند شش فروند موشک فونیکس را حمل کرده و به کمک آنها بطور همزمان با شش هدف درگیر شود و آنها را از بین ببرد، این موشک در جریان جنگ هشت ساله کارنامه فوق العاده موفقیت آمیزی از خود برجای گذاشت و شکار دهها جنگنده عراقی به مانند بمب افکن های سنگین توپولف Tu-22، انواع مختلفی از میگ ها، سوخوی Su-22، میراژ اف-1 و سوپر اتاندارد و حتی موشک های کروز چینی C-601 را بنام خود ثبت کردند. تخمین زده می‏شود که در طی جنگ ایران و عراق تعداد 130 شکار قطعی به نام اف14 های نیروی هوایی ایران به ثبت رسیده است و برای 23 نبرد هوایی دیگر نیز احتمال داده می‏شود پیروزی از آن تامکت بوده باشد. بدین ترتیب حدود 153 شکار هوایی را می‏توان به نام تامکتهای ایرانی به ثبت رساند.
نیروی هوایی ايران (IRIAF)، بین 170تا 190  موشک AIM-54A را در طول جنگ 8 ساله شلیک کرده است، که حدود 70 درصد آنها موفق به ساقط کردن هدف خود شده‏اند.

تعداد کمی از این موشک ها پس از جنگ باقی ماندند که قابل استفاده نیستند، بهمین دلیل نیز نمونه هواپرتاب موشک هاوک تحت عنوان سجیل که گاها بعنوان AIM-23B SkyHawk نیز شناخته می شوند جایگزین آنها شد، از جمله مشکلات موشک سجیل وزن بسیار زیاد آن و همچنین تعداد قابل حمل کم برای هر فروند (هر فروند اف-14 تنها می تواند دو فروند موشک سجیل را بطور همزمان حمل کند) است.

البته در سالهای اخیر، گفته می‏شود تعدادی از موشکهای AIM-54C از طریق دلالان بازار سیاه به دست ایران رسیده اند و ایرانیان توانسته اند گونه های قدیمی AIM-54A را به نوع C تبدیل نمایند؛ ضمن اینکه گزارشاتی دال بر ساخت نوعی بومی موشک فونیکس توسط صنایع نظامی ایران رسید است که توانی مشابه AIM-54C را دارد. همچنین پس از بازنشست کردن تامکت و فونیکس در نیروی دریایی، حدس زده می‏شود به تاریخ ژانویه 2007، حدود 200 میلیون دلار از قطعات حساس، موشکهای AIM-54C و رادارهای موجود در انبار نیروی دریایی ایالات متحده، از طریق قاچاقچیان بازار سياه اسلحه، توسط ایران خریداری گشته است.

◊ پلاتفورم نيروي هوايي: F-14

 

 

 

موشک هوا به هوای AIM-7 Sparrow

 

این موشک، یک موشک هوا به هوا از نوع هدایت شونده راداری با برد  تقيريبي 40 كيلومتر و یک کلاهک انفجاری بسیار قوی است.ویژگی های عملیاتی مختلفی دارد از جمله : قابلیت استفاده در هر نوع آب و هوا و هر ارتفاعی و قابیت حمله به انواع هواپیماها و موشکهای پیشرفته از هر جهتی. سری این موشک ها دارای هدایت نیمه فعال راداری می باشد.

امواج راداری و بهره بردن از سیستم کنترل هیدرولیکی سطح، این موشک را در جهت هدف خود تثبیت و هدایت میکند نیروی محرکه ان توسط سوخت جامد فراهم می شود.اسپارو دارای محدودیت هایی نیز هست از آن جمله این که هواپیمایی که آن را شلیک می کند باید هواپیمای مورد نظر را در رادار خود نگه دارد و برای این منظور باید مستقیم به سمت هدف حرکت کند.

 این موشک بر روی F-14 , F-15 ,F-18, F16 نیز نصب میشود.

اين  موشك در طول جنگ نیز با کمک جنگنده های اف-4 و اف-14 انواع مختلف جنگنده های عراقی از جمله میراژ اف-1، میگ-21 و 23، سوخو-22، سوپر اتاندراد، بمب افکن توپولف-22 و چند هلیکوپتر عراقی و احتمالا یک موشک ضد کشتی اگزوست (بوسیله جنگنده اف-14 تامکت) را از بین برد، از این موشک نیز در حال حاضر تعدادی باقی مانده است و همچنین به پایان عمر عملیاتی خود رسیده است، گفته امیر عطا الله بازرگان از بنیانگذاران جهاد خودکفایی ارتش در شماره 185 آبان 85 (پروژه سجیل – صفحه هفت) مجله صنایع هوایی در مورد نصب موشک روسی R-27 Alamo برروی اف-14 تامکت نیز خود گواهی بر این مدعا است.

◊ پلاتفورم نيروي هوايي: F-4,F-14

 

تامكت نیروی هوایی ارتش(F-14) مسلح به موشک اسپارو(وسطي)

 

موشک هوا به زمین ستار(Sattar)

 

نوعی موشک هوا به زمین با هدایت لیزری است که در  3 نمونه مختلف تولید و برای اولین بار در سال 1999 به نمایش گذاشته شده است.
برابر گزارش ها،نمونه سوم این موشک نیز تولید و هواپیماهای اف4 و اف 5 میتوانند این موشک را حمل کرده و بکار گیرند.برابر براورد کارشناسان غربی ستار-1 از نظر اندازه شبیه موشک هوا به هوای ماوریک و از نظر شکل ظاهری مانند موشک هارپون امریکاست. ستار دارای دماغه ای کوچک حاوی حسگر نیمه فعال لیزری شبیه موشک مشابه فرانسوی AS30-L  و دارای باله های ذوزنقه ای متمایل به عقب در قسمت ابتدایی بدنه است. این موسک حدودا 2.5 متر طول،30 سانتی متر قطر و 210 کیلوگرم وزن دارد.سر جنگی موشک حاوی مواد انفجاری شدید به وزن 55 کیلوگرم بوده و برد ان 20 کیلومتر است.
بررسی های ابتدابب از ستار 1 نشان میدهد که این نمونه محصول دیگری است و بنظر می رسد از بمب MK&O به عنوان سرجنگی استفاده شده است.

در جلو این محصول حسگر نیمه فعال لیزری و در عقب آن سطوح کنترل ائرودینامیک مرکب از چهار باله قرار دارد.حسگر و مشخصات هدایت لیزری استفاده شده در این موشک همانند   Paveway-2 امریکا، KAB-15000L شوروی و بالاخره افر Opher  رژیم صهیونیستی می باشد.

عقیده بر این است که پیشران موشک مشابه نمونه اولیه ان(ستار-1) از نوع سوخت جامد بوده،ولی در سطوح کنترل ائرودینامیک ان تغییرات لازم انجام شده است.برد این موشک 30 کیلومتر است.
گزارش دیگری حاکی است که نمونه سوم این موشک نیز بر روی هواپیمای F-4E در برد 10 کیلومتر ازمایش شده است.این موشک علاوه بر حسگر لیزری می تواند از حسگر الکترواپتیک نیز استفاده نماید.

 

 

پروژه موشک هوا به زمین راشد

 

پروژه راشد با هدف تبدیل موشک ماوریک (AGM-65) به نمونه آموزشی (TGM-65) برای آموزش اجرا شده است .

طی این پروژه کلاهک جنگی و موتور موشک ماوریک خارج و حذف شده اند و بجای موتور موشک کیت طراحی و ساخته شده جهادخودکفایی قرار داده شده است . این کیت تمام اطلاعات از ماموریت آموزشی خلبانان در سیمولاتور هنگام شلیک موشک ماوریک و هدایت آن تا لحظه اصابت به هدف در هارد ذخیره میکند و تمامی این اطلاعات قابلیت انتقال به وسیله کول دیسک یا رابط USB به رایانه برای بررسی عملکرد خلبانان را دارد

 

بمب هوا پرتاب کایت

 

نوعی پخش کننده بمبلت یا بمب های کوچک فرعی است که برای حمله از دور ساخته شده است.
پیشران موشک مشابه پیشران مدل امریکایی ماوریک بوده و برد آن 15 کیلومتر است.مدل افزایش برد یافته ان نیز که می تواند از ناوبری ماهواره ای جی پی اس استفاده نماید،ساخته شده است.این سلاح که محصول پایه ان به نام کایت 2000 نامگذاری شده است،قابل حمل و بکارگیری توسط هواپیماهای اف 4 ای و اف 5 را می باشد.کایت می تواند 172 عدد بمب کوچک ضدنفر و تاسیسات را با خود حمل کند.

 

بمب کایت

 

موشک هوا پرتاب ضد کشتی C-801

 

سی-801 نامی است که بعدا به نمونه صادراتی این موشک اطلاق شد.ساخت سی-801 گامی مهم در صنایع نظامی چین به حساب می اید چزا که کشور چین با ساخت موشکی به مراتب بهتر و انعطاف پذیر از نسل قبلی  خود(کرم ابریشم) می توانست ضمن الهام گرفتن از این طرح در توسعه طرح های موشکی اینده قادر به توسعه نمونه های ضد کشتی جدیدی (چون ساخت نمونه توربوجت و ...) از این طرح نیز بود به همین خاطر هم است که سی-801 را بعنوان نسل دوم موشک های ضد کشتی ساخت چین عامل کلیدی در پیشرفت فناوری های نظامی چین به حساب می اورند و ان را کمکی اساسی در به روز شدن صنایع دریایی نظامی قدیمی (کهنه) چین می دانند.
از لحاظ ظاهر C-801 از یک بدنه یکپارچه استوانه ایی با سری مخروطی شکل تشکیل می شود.در میانه موشک 4 باله تقریبا مثلثی شکل و در انتها نیز 4 باله دیگربر روی بدنه نصب شده است.قسمت متصل شده انتهایی موشک که از لحاظ ظاهری یکپارچه ایی کاملی با بدنه ندارد در واقع تقویت کننده راکتی موشک است که پس از پرتاب و اتمام سوخت از موشک جدا می شود.از لحاظ ظاهر(بدون احتساب بخش بوستر) این موشک شباهت ظاهری زیادی به موشک فرانسوی اگزوست دارد , درست همانند حرفی که در مورد این موشک وجود دارد , ولی به غیر ازاین دو موشک تشابه قابل ذکری دیگری ندارند.بر خلاف ظاهر اگزوست این موشک (با احتساب بخش بوستر) از لحاظ ترکب بندی باله ها و بدنه شباهت قابل قبولی با شکل ظاهری موشکی چون هارپون دارد در کنار این موضوع دو موشک از لحاظ ظول و قطر نیر شباهت هایی با هم دارند به هر حال بر طبق سابقه چینی ها در استفاده موثر از تسلیحات سایر کشورها می توان متصور بود که دو موشک فوق چندان هم در ساخت و پیدایش موشک چینی بی تاثیر نبوده باشند.سی-801 دارای طول مجموع 5.81 و قطر0.36 متری است وزن پرتابی موشک بانضمام متعلقات بوستر 815 کیلوگرم ذکر شده است.
نمونه زمین و کشتی پرتاب سی-801 حداقل برد 8 و حداکثر برد 40 کیلومتر دارند در حالی که بیشه برد در نمونه هواپرتاب به 50 کیلومتر میرسد.یک نمونه تغییر یافته از موشک سی-801 نیز تحت نام YJ-12گزارش شده است که از بیشینه برد 70 کیلومتری برخوردار است.
ایران نیز ممکن است ما بین سال های 1987-88 , 100 موشک سی-801 به همراه 8 پرتاب کننده ان را وارد کرده باشد و در سال 1994 نیز خبرهای مبنی بر در اختیار داشتن 200 موشک سی-801 و تولید تحت لیساتس این موشک در خاک ایران تحت نام تندر نیز , نه به صورت تایید شده , گزارش شده است ناگفته نماند چین صادرات نمونه دفاع ساحلی از این موشک به ایران را تایید و اعتقاد به صادر کردن ان دارد به هر حال ایرانیان با یکپارچه سازی این موشک با جنگنده های F-4 خودشان اقدام به ارزیابی انان کردند در همین راستا در سال 1997 و در جریان ازمایش نهایی این موشک توسط نیروی هوایی ایران دو موشک سی-801 کی از جنگنده/بمب افکن فانتوم این نیرو شلیک شد.!

 

                      

 

موشک C-801

 

موشک هوا پرتاب AS-14

 

Kh-29 ( کد ناتو: AS-14 Kedge) از نسل سوم موشک های هوا به زمین تاکتیکی ساخت شوروی است که در دو مدل هدایت لیزری و هدایت تلویزیونی طراحی طراحی و توسعه داده شده است

 

طراحی و ساخت:

 

طراحی و ساخت موشک Kh-29  در سال 1975 در دفتر مهندسی KB Molnia (با نام قبلی OKB-4 ) واقع در مسکو به سرپرستی  Matius Bisnovat اغاز شد. زمینه تخصصی این گروه موشک های هوا به هوا بود به گونه ایی که در کارنامه کاری این گروه  نمونه هایی موفقی از موشک های هوا به هوا نظیر(R-8, R-4 (K-80 و R-40 به چشم می خورد . طرح(Izdelye 64 (product 64 که بعدا به Kh-29 تغییر نام داد اولین موشک هوا به زمین ساخت این تیم بود .به هر حال در سال 1977 و با مرگ Matius Bisnovat تمامی طرح های موشکی این شرکت به دفتر مهندسی OKB-134 ) Vympel سابق ) از Tushino در نزدیکی مسکو منتقل شد. حال در دفتر مهندسی جدید برنامه موشکی Kh-29 به سرپرستی G. Khokhlov ادامه می یافت ناگفته نماند که از سال 1981 سرپرستی ساخت این طرح به Genadiy Sokolovskiy واگذار شد . در سال 1994 Sokolovskiy سرپرست  مرکز ساخت و توسعه FGUP GosMKB “Vympel” که از دفتر سابق مهندسی و برنامه های ساخت و ارتقا موشک Kh-29 تجدید سازمان شده بود شد(رهبری ساخت Kh-29  از این به بعد بر عهده Avangard L. Kegeles قرار گرفت).
اواین ازمایش Kh-29 در سال 1976 انجام شد و پس طی ازمایشات فنی مختلف در سال 1980 در دو مدلKh-29L با هدایت نیمه فعال لیزری وKh-29T با هدایت تلویزیونی وارد خدمت شد.

 

در ابتدا موشک( Kh-29L (“Izdelye 64L و ( Kh-29T (“Izdelye 64T بوسیله کارخانه Leningradskiy Severny Zavod (کارخانه شمالی لنینگراد) تولید شدند و در سال 1982 تولید این موشک به کارخانه BAPO “Iglim” واقع در باکو سپرده شد.پس از فروپاشی اتحاد جماهیر شوروی دوباره تولید انبوه موشک Kh-29 به کارخانه Leningradskiy Severny Zavod سپرده شد. با وجود توقف تولید در سال 2003  هنوز امار دقیقی از تعداد موشک های ساخته شده وجود ندارد ولی به هر حال گمان می رود که موشک های موجود تا چندین سال اینده در خدمت باقی بمانند.

 

Kh-29L دارای طول 3.8 متری با قطر 380 با دهانه بال (پهنای بال) 1100 میلیمتر است همچنین این موشک دارای وزن 660کیلوگرمی می باشد. 

نمونه Kh-29T مجهز به یک جستجوگر تصویربرداری Tubus-2 TV ساخت NPO Impuls است که در باند موج 0.4 تا 0.95 μm کار می کند.

 

                                

موشک AS-14L

 

این موشک قبل از پرتاب تصویری از محل مورد نظر را بر روی صفحه نمایش موجود در کاکپیت جنگنده نمایش داده (طریقه هدف گیری) و پس از پرتاب از نوع شلیک و فراموش کن (fire-and-forget) می باشد.Kh-29T  کمی سنگین 680 کیلویگرم است و دارای سرعت پرواز کمتری نسبت به نمونه Kh-29L است.این موشک با طول 3.8 متری و قطر 380 میلیمتری دارای کمینه برد 3 و بیشینه برد 12 کیلومتر است .

 

 

موشک AS-14T

موشک هوا به زمین ضد رادار AS-11

KH-۵۸  (کد ناتو : AS-11 Kilter ) موشک ضد رادار روسی با برد 120 کیلومتر است و تا سال 2004 میلادی (در غالب نمونه KH-58U )به عنوان موشک اصلی ضد راداری ارتش روسیه و متحدان طراز اول ان محسوب می شد.این موشک سرانجام بوسیله موشک ضد رادار قدرتمتد KH-31 بازنشسته شد .

 

دفتر طراحی  Bereznyak موفق به طراحی و  ساخت موشک های ضد رادار (KH-28 (AS-9 Kyle با سوخت مایع و KSR-5P شده بوداما ادغام با دفتر طراحی Raduga در سال 1967 سبب شد تا در سال 1970 Raduga سرپرست طرح موشکی KH-28 با سوخت جامد برای تجهیز جنگنده جدید Su-24M Fencer-D شود که سرانجام این طرح منجر به طراحی اولیه موشک Kh-24 گردید (قبل از تغییر نام به KH-58 )و اینگونه بود که موشک KH-58 طراحی شد

 

موشک جدید برای انهدام و مقابله پدافندهای هوایی پیشرفته دشمن نظیر MIM-14 Nike Hercules و MIM-104 Patriot نیازمند تغییرات و بهبود هایی می بود که این ارتقا و بهینه سازی ها را می توان مسبب پیدایش نمونه های مختلفی از این موشک دانست
در طول سال 1980 میلادی یک نمونه  برد بلند از KH-58 ( به نام KH-58U ) با توانایی قفل پس از پرتاب ساخته شد.ادامه توسعه و ارتقا این موشک با فروپاشی شوروری به مانند دیگر طرح های شوروی دستخوش تغییراتی شد و دفتر مذکور نمونه ایی را از KH-58 برای صادرات تولید کرد.

 

موشک KH-58 دارای طول 4.8 متر و قطر 380 میلی متر با وزنی معادل 650 کیلوگرم (هنگام پرتاب) می باشد هدایت موشک تا میانه مسیر بر عهده سیستم هدایت داخلی و در فاز پایانی بر عهده رادار غیر فعال تعبیه شده در دماغه موشک است.نیرومحرکه این موشک توسط یک متور راکتی با سوخت جامد تامین می شود که علاوه بر توانایی حمل کلاهک 149 کیلویی باعث افزایش سرعت موشک تا سقف  3.6 ماخ می شود.KH-58 بر اساس ارتفاع پرتابی خود دارای سه برد مختلف است که بر اساس پرتاب از ارتفاعات پایین -10000 و 15000 متری بردی به ترتیب36- 120و 160 کیلومتر پیدا می کند.

 

نمونه های ساخته شده:

 

KH-58 : (پروژه Lzdeliye ) نمونه اختصاصی Su-24M
KH-58U : نمونه ارتقا یافته KH-58 با بردی بیشتر و با قابلیت قفل پس از پرتاب
KH-58E : نمونه ساخته شده از KH-58U برای صادرات در سال 1991  
KH-58EM : نمونه ارتقا یافته نمونه E برای صادرات
KH-58UshE : نمونه ارتقا یافته از بروزرسانی راداری برای استفاده در جنگنده SU-30MK
KH-58UShK : نمونه به نمایش درامده در نمایشگاه ماکس 2007 با 4 باله کنترلی

 

کشورهای دارنده:روسیه - ایران- هند-مازی و پرو

 

 

موشک هوا به زمین استاندارد

 این موشک یک موشک هوا به زمین ضد تششع یا (آرم) است  ساخت شرکت جنرال داینامیکس امریکاست و گونه توسعه یافته موشک استاندارد (آر-آی-ام-66)است.

 

 در سال 1969 موشک استاندارد (بی)که قرار بود مهمترین مدل این سری موشک باشد تولید شد. این موشک که سر جستجو گر جدید که متعلق به ماکسون بود وتوانایی جستجوی پهنای بیشتر و قابل عملیات در هرنوع شرایط و علیه اهداف مختلف بدون احتیاج به تعیین هدف از قبل برای این امر موشک استندارد (بی)یک مدار ساده حافظه داشت.که به آن این اجازه را میداد که به روی اهداف قبلی یا بعدی هم قفل کند. چندین موشک استاندارد (آ -1) هم که با جستجو گر ماکسون ارتقا یافته بودند با نامAGM-78 A-4  شناخته شدند.
موشک استاندارد (بی)یکی از سلاح های اصلی جنگنده اف-4 جی نیروی هوایی بود.این موشک نیز گونه آموزشی داشت.

در حین سالهای  سخت جنگ و پس از ان اقدامات ارزشمندی در جهت اضافه نمودن توانایی  سرکوب دفاع هوایی به اشباح نهاجا صورت پذیرفت ، شاید نخستین اقدام از این دست ازمایشات مربوط به موشک AGM-78A استاندارد بر روی فانتومهای ایرانی بوده است، هدف از این ازمایش  به کار گیری این سلاح در برابر ناوگانهای دریایی مهاجم مسلح به تدابیر سخت افزاری دفاع از خود اعلام شد ، و در سال 1380 خبر رسمی تولید نگارش بهینه سازی شده این موشک با نام ذوالفقار با بیان فرمانده وقت نیروی هوایی ارتش جمهوری اسلامی ایران اعلام گردید. موشک ضد رادار استاندارد در حالت پایه دارای برد 98 کیلومتری و یک رادار غیر فعال است که پس از تنظیم پیش از اغاز ماموریت  قابلیت رهگیری گستره وسیعی از فرکانسهای امواج ساطع شده از منابع راداری را دارا است.
مشخصات موشک استندارد:
طول:4.57 متر
مساحت باله:108 سانتی متر
قطر:34.3 سانتی متر
وزن:620 کیلوگرم
سرعت:2.5 ماخ
برد:90 کیلومتر
پیشرانه:  MK 27 MOD 4 dual-thrust solid-fueled rocket
ساخت شرکت آیرو جت
کلاهک:97 کیلوگرمی –ترکشی

                                

بمب هدایت شونده قدر

 

نوعی بمب هدایت شونده سرشی است که توسط کارکنان نیروی هوایی و سازمان هوافضا ساخته  و تحویل نیروی هوایی شده است. این سلاح در وضعیت بهسازی و ارتقا بوده و با علامت GUB-67/8 ساخته شده است.سرجنگی این بمب را بمب چند منظوره MK84 با وزن دو هزار پوند تشکیل داده و حسگر الکترواپتیک به پیشانی آن وصل و شتاب سنج و سطوح کنترل نیز به عقب متصل است.در ساخت این سلاح از استانداردهای غرب استفاده شده و عیله هداف پرارزش و با اولویت بالا قابل استفاده می باشد.
غربی ها ادعا می کنند که قدر،بمبی با هدایت تلویزیونی GBU-8  امریکاست که در جنگ ویتنام برای زدن پل ها و افزایش دقت اصابت به کار برده شد. برای زدن هدف توسط بمب مذکور ابتدا خلبان هدف را رویت کرده سپس روی ان قفل و مهمات را رها می کند تا به ان اصابت نماید. در واقع در این محصول امکان تغییر هدف وجود ندارد و بمب به صورت رها کن و فراموش کن عمل می نماید.بعد ها خط اطلاعاتی نیر به بمب اضافه شد.این خط این امکان را فراهم می کند که بمب به سوی منطقه هدف رها شده و تصاویر منطقه توسط بمب رویت و به کابین مخابره شود.در نتیجه خلبان می تواند هدف را تغییر داده و هدف دیگری انتخاب کند.در حقیقت نمونه های مختلفی از قدر تولید شده که می تواند به صورت شلیک و رها کن عمل کرده و خلبان در دایره عملیات از زمان رها شدن تا اصابت ان را کنترل کند.قدر،قابل استفاده به وسیله رها سازی از هواپیماهای اف 4 ای و اف 5 ای/اف و از ارتفاع بالا بوده و در خدمت نیروی هوایی ایران می باشد.

 

مشخصات بمب هدایت شونده قدر به شرح زیر است:

 

طول: 4.11 متر
قطر: 18 اینچ
پهنای بال: 44 اینچ
وزن کل:1111 کیلوگرم
حداکثر برد : بین 20 الی 60 کیلومتر
◊ پلاتفورم نيروي هوايي:F -4E,F-5 E/F

 

                       

سوخو-24 فنسر

در جریان جنگ خلیج فارس تعدادی سوخو-24 نیز بهمراه دیگر جنگنده ها به ایران پرواز کردند، ویژگی های مثبت جنگنده سوخو-24 نظیر توانایی در مقابله با رادارهای زمینی و رادار Orbita که توانایی پرواز در ارتفاعات پست و در میان ارتفاعات را به این جنگنده می دهد آن را به یک جنگنده ضربتی فوق العاده تبدیل می کند، با احتساب جنگنده های پناهنده و جنگنده های خریداری شده از روسیه مجموعا 36 فروند از این جنگنده در نیروی هوایی مشغول به خدمت بودند که با سقوط یک فروند این تعداد به 35 فروند تقلیل یافت.

 

برخی  مشخصات فنی سوخو - ۲۴:

هواپیمایی دو نفره، به طوری که دو خلبان کنار یکدیگر می‏نشینند. دارای بال متغیر و یک سکان‎عمودی (همانندهواپیمایF111 آمریکایی) دارای مدلهایی مخصوص شناسایی و عکسبرداری.
همچنین دارای راداری جالب با قابلیت تعقیب عوارض زمین که امکان پروازی فراصوت و خودکار را در در ارتفاع پایین (به جهت ناپدید ماندن از دید رادار دشمن) به همراه حملات خودکار فراهم می‏آورد.

 

 

سوخو 25 سپاه

جنگنده سوخو-25 همتای روسی هواپیمای آمریکایی A-10 بوده و وظیفه اصلی آن پشتیبانی از نیروهای زمینی است، این جنگنده با توانایی حمل و استفاده از انواع بمب ها و موشک های هوا به زمین می تواند در برابر واحد های زمینی دشمن بسیار خطرناک واقع شود اما بواسطه سرعت کم و موشک هوا به هوای R-60 Aphid بعنوان تنها سلاح برای نبرد های هوایی در دفاع از خود در برابر جنگنده های دشمن ناتوان است. در میان جنگنده های پناهنده عراقی حدود هفت فروند سوخو-25 نیز وجود داشتند که بهمراه تعدادی جنگنده سوخو-25 خریداری شده از روسیه به خدمت نیروی هوایی ایران در آمدند (عده ای نیز بر این عقیده اند که سوخو-25 های ایرانی تنها محدود به همان جنگنده های پناهنده هستند) در میان آمار منتشر شده از سوخو-25 های ایرانی 7 تا 11 و گاهی تا 25 فروند اشاره شده که 11 فروند دقیقتر به نظر می رسد، تمام فراگفوت های ایرانی در خدمت نیروی هوایی سپاه هستند و وظیفه پشتیبانی از نیروی زمینی سپاه را بر عهده دارند.

 

***مشخصات جنگنده:

كشور سازنده: روسیه

شركت سازنده: سوخوی

سال ساخت: ۱۹۷۸

خدمه: یك نفر بعضا دونفر

وظیفه: جنگنده تهاجمی زمینی

طول: ۵۳/۱۵ متر

مقدار طول باند برای پرواز:  ۶۰۰ متر

مقدار طول باند برای فرود:  ۶۰۰ متر

وزن: ۹۵۰۰كیلوگرم خود هواپیما

موتور: دو موتور توربوجت تومانسکی آر-۱۹۵

حد اكثر سرعت: ۹۷۵ كیلومتر در ساعت ۸/۰ ماخ

رنج پروازی: ۲۵۰۰ كیلومتر

رنج دریایی:۹۵۰ كیلومتر

سقف پرواز: ۱۰۰۰۰ متر

رنج حمله: ۱۲۵۰ كیلومتر بدون در نظر گرفتن تانكر های اضافی

سوخت گیری در هوا: این امكان را ندارد

سوخت داخلی: ۳۵۰۰ لیتر كه با تانكر های اضافی به ۶۰۰۰ لیتر هم می رسد

تعداد تولید: ۴۰۲ فروند

انواع: ۱۰ مدل

تسلیحات:

یک قبضه توپ دولوله ۳۰ میلی متری با نرخ شلیک ۳۰۰۰ گلوله بر دقیقه

انواع راکت انداز ؛ راکت ها هدایت شونده ؛ موشکها هوا به سطح و هوا به هوا ؛ بمب های لیزری ؛ بمبهای ضد نفر ؛ بمب های خوشه ای ؛ بمب های آتش زا ؛ بمب های شیمیایی و ...

 

شناور یا مهدی

 

نیروی دریایی سپاه پاسداران انقلاب اسلامی، نخستین بار شناور هوشمند و منحصر به فرد خود را با نام مقدس یا مهدی (عج) که در صنایع دریایی سپاه به تولید انبوه رسیده است، در نخستین روز رزمایش بزرگ پیامبر اعظم 5، با موفقیت کامل عملیاتی کرد.

 اين شناورهاي راكت‌انداز با نام «يا مهدي» داراي ظرفيت بالاي رهگيري و انهدام اهداف سطحي است. شناور ويژه «يا مهدي» به واسطه حجم كوچك، سرعت بالا و قدرت مانور زياد قابليت پنهان ماندن از ديد انواع رادارها را دارد.

اين شناور كه مجهز به انواع تسليحات پيشرفته ساخت داخل كشور است، قدرت تخريب بالايي در اهداف سطحي مانند ناوها را داراست. شناور رادار گريز «يا مهدي» كاملا بومي بوده و توسط متخصصان نيروي دريايي سپاه و صنايع دفاعي كشور ساخته شده و هم اكنون توسط اين نيرو به توليد انبوه رسيده و در يگان‌هاي رزمي دريايي سپاه به كار گرفته مي‌شود.

 با تولید انبوه و عملیاتی شدن شناور «یا مهدی» در خلیج فارس و دریای عمان، به نظر می‌رسد شناورهای سطحی متجاوز که در حال حاضر در این منطقه به سر می‌برند با خطر جدیدی که توسط رادار غیر قابل تشخیص بوده و در عین حال از تمامی سلاح‌های موجود در سازمان رزم نیروی دریایی سپاه پاسداران انقلاب اسلامی استفاده می‌کند؛ روبرو شده‌اند.

موشک سطح به هوای میانبرد هاک

موشک سطح به هوای میانبرد هاک (MIM-23 HAWK) ساخت شرکت آمریکایی(Raytheon)  است. Hawk مخفف Homing All the Way Killer  می‌باشد. هدف ابتدایی از طراحی این موشک نابود کردن هواپیماهای دشمن بود که با توسعه این موشک، از آن در نابود کردن موشکهای دیگر هم استفاده می‌شد . این موشک در سال 1960 وارد خدمت گردید اما باتوجه به برنامه‌های مختلف و متنوع بهینه‌سازی و توسعه که بر روی آن پیاده شده،‌این موشک هنوز هم مورد استفاده قرار می‌گیرد. توسعه و بهینه‌سازی‌های مختلف روی موشک هاک عاقبت به ساخت سیستم دفاع موشکی پاتریوت (‌MIM-104 Patriot ) منجر شد . از سال 1994 جایگزینی موشک هاک با نمونه‌های دیگر با توجه یگان عملیاتی و ماموریت‌های آن یگانها در ارتش آمریکا شروع گردید و در سال 2002 موشک موفق هاک رسما از خدمت در ارتش آمریکا بازنشسته شد . آخرین یگان استفاده‌کننده از موشک هاک، یگان تفنگداران دریایی آمریکا(US Marine Corps ) بودند که موشک دوش پرتاب FIM-92 Stinger را جایگزین موشک هاک کردند. این موشک همچنان در خارج از آمریکا و در کشورهای اروپای غربی و ژاپن تولید می‌شود . موشک هاک در جنگهای مختلفی شرکت کرده و بنا بر آمار اعلام شده تا کنون 40 هزار فروند از این موشکها ساخته شده است. درصد اطمینان کارایی این موشک در نمونه‌های ابتدایی 56% و در آخرین نمونه ها 85% بوده است.در طول ۸ سال دفاع مقدس نیز این موشک عملکرد مطلوبی در یگان های پدافندی از خود به یادگار گذاشته است .ایران حدود 30 واحد موشکی هاوک و 150 لانچر پرتاب ان را در اختیار دارد.

شهرهای شناخته شده ی دارای هاوک در ایران: 

Tehran, Isfahan, Shiraz, Bandar Abbas, Kharg Island, Bushehr, Bandar Khomeini,
Ahwaz, Dezful, Kermanshah, Hamadan, and Tabriz

 

موشک ضد کشتی رعد(HY-2)

در سال 2004 ایران یک مدل جدید از موشکهای ضد کشتی را بر مبنای موشک چینی کرم ابریشم را با برد و سرعت بیشتر طراحی نمود و به تولید انبوه رساند
این موشک با توجه به سرعت زیاد آن یکی از خطرناک ترین موشک های ضد کشتی است که امکان هر گون تحرکی را از حریف صلب میکند

مشخصات:
نوع: موشک ضد کشتی
سرعت: بین0.8 تا 1 ماخ
طول:7.8 متر
وزن: 2998 کیلوگرم
برد: 135 تا 200 کیلومتر
ارتفاع پرواز:30 تا 50 متر
نوع سیستم راداری: رادار مونو پالس (فعال)
وزن سر جنگی: 512 کیلوگرم
موتور: یک موتور سوخت مایع بهمراه یک بوستر سوخت جامد

خودروي سبك سمندر

خودروي رمل نورد كه نوعي خودروي سبك تهاجمي است در پروژه سمندر آزمايشهای نهايي خود را پشت سر گذاشته درحالي كه اين خودرو پيش از اين تنها در اختيار ارتش هاي آمريكا، انگليس، يونان و عمان بود. از اين خودرو به عنوان خط شكن ياد مي كنند و مأموريت آن را در خشكي مانند مأموريت قايق هاي تندرو در آب مي دانند و پس از تحقيقات گسترده نمونه اي از آن را در ایران ساخته شد.اين نمونه ایرانی همان كارايي مدل غربی را خواهد داشت و مي توان با پول خريد تنها يك تانك غربي بيش از 500 دستگاه از اين خودرو را در داخل ساخت.

رادار کاستا

کاستا براي اولين بار در رژه روز ارتش در نوزدهم فروردين سال 1388 به نمايش درآمدند، رادار کاستا از جمله جديدترين سيستم‌هاي راداري ساخت روسيه است که مي‌تواند در بيش از 150 کيلومتري 55 هدف پنهان‌کار را شناسايي نمايد، اين رادار مشهور و پيشرفته در باند UHF به رهگيري اهداف مي‌پردازد، طول موج بلند اين باند هر چند باعث خطاي قابل توجه رادار در تخمين موقعيت دقيق اهداف مي‌گردد اما اثرات مواد جاذب امواج راداري (RAM) و سطوح منحرف‌کننده و به دام‌اندازنده امواج راداري را به حداقل مي‌رساند، عامل شهرت کاستا در واقع توانايي بالاي اين رادار براي شناسايي اهداف پنهان‌کار در محيط‌هاي آلوده به جنگ الکترونيک است، رادار کاستا نيز به عنوان يک رادار ارتفاع پايين با برخورداري از نشانگرهاي ديجيتالي اهداف متحرک مي‌تواند اهداف در حال پرواز در ارتفاع بسيار پايين و يا اهداف قرار گرفته در پس زمينه‌هاي محيطي را شناسايي نمايد، در رژه فروردين ماه سال 1388 دو نوع از رادار کاستا به نمايش درآمد، نمونه‌هاي 2KE, 2KE2، رادار کاستا در نمونه 2KE2 از يک بشقاب مرتفع با ارتفاع 14.5 متر از سطح زمين استفاده مي‌نمايد که اين رادار را براي عمليات در مناطق ناهموار و حتي مناطق شهري به گزينه‌اي ايده‌آل بدل مي‌سازد، اما نمونه 2KE از يک بشقاب پروانه‌اي شکل بهره ‌مي‌برد که بيشتر براي عمليات در نقاط هموار و کويري مناسب است.

کاشف 2

کاشف به عنوان نخستين رادار نسل جديد به نمايش درآمده در سيستم نيروهاي مسلح ايران شناخته مي‌شود. کاشف يک نمونه از رادار پيشرفته چيني YLC- 6 است که با تغييرات چشم‌گيري در داخل کشور ساخته مي‌شود، هر چند مشخصات بسيار کمي تاکنون در مورد اين رادار افشا گرديده است ليکن با توجه به اندک اطلاعات موجود مي‌توان تخمين‌هاي قابل قبولي را از مشخصات اين سامانه بدست آورد، رادار ارتفاع پايين پيشرفته دو بعدي YLC- 6 به عنوان يک رادار شناسايي‌کننده اهداف پنهان‌کار شهرت دارد اين رادار نسل جديد چيني قادر به شناسايي اهدافي با سطح مقطع 1متر مربع در فواصل 40 تا 60 کيلومتري مي‌باشد. برد نهايي اين رادار باند اس براي اهدافي با سطح مقطع 3 تا 5 متر مربع احتمالاً بين 100 تا 150 کيلومتر است، تغيير مهم ايجاد شده در رادار کاشف در نمونه‌هاي ساخت داخل، طراحي و ساخت گيرنده‌هاي جدا از فرستنده است که به اين سامانه توانايي بالايي در شناسايي اهداف پنهان‌کار و مقابله با تدابير متقابل الکترونيکي مي‌‌بخشد. گيرنده‌هاي دوقلو جداگانه کاشف باعث مي‌شود تا تاکتيک منحرف ساختن امواج راداري که بيش از 70 درصد توانايي پنهان‌کاري هواگردهاي پنهان‌کار را تشکيل مي‌دهد عملاً در برابر اين رادار ناکارآمد باشد، علاوه بر اين، اين گيرنده‌ها مي‌توانند به عنوان حسگرهاي تشخيص فرکانس‌هاي مشابه با رادار مادر عمل نمايند و بدين طريق هرگونه سيگنال با فرکانس شبيه به فرکانس رادار مادر با نيت اختلال در رادار کاشف خود به عاملي براي کشف هواگرد دشمن بدل خواهد گرديد. شواهد حاکي از وجود دو نوع رادار YLC- 6 در کشور مي‌باشد که با نام‌هاي کاشف 1 و 2 شناخته مي‌شوند.

تحویل 3 اسكادران قايق پرنده به سپاه

 

3 اسكادران قايق پرنده «باور2» طي مراسمي با حضور وزير دفاع و پشتيباني نيروهاي مسلح و فرمانده نيروي دريايي سپاه، به نيروي دريايي سپاه تحويل داده شد.

 

   باور 2 طراحي و ساخت مشترك سازمان هاي صنايع دريايي و هوايي و دانشگاه صنعتي مالك اشتر وزارت دفاع ، يك پرنده است كه ماموريت گشت زني و شناسايي بر روي دريا را انجام مي دهد. وي مسلح شدن به تيربار، دوربين هاي ديد در شب و ديد در روز ، ضبط و ارسال تصاوير و اطلاعات مورد نظر و همچنین رادار گریزی در آب را از ويژگي اين قايق ذكر كرد. وزير دفاع با بيان اينكه جمهوري اسلامي ايران جزو معدود كشورهايي است كه در مدت نسبتا كوتاهي كار طراحي، ساخت و بهره برداري قايق هاي پرنده را به انجام رسانده است، با اين تلاش، در حال حاضر ايران جزو باشگاه طراحان و توليدكنندگان پرنده هاي اثر سطحي است. تحويل اين حجم قايق پرنده نشان از پويايي، بالندگي و هم افزايي صنايع دفاعي وزارت دفاع است.
تجهيز نيروهاي دريايي ارتش و سپاه و نيروهاي مسلح كشورمان به امكانات و تسليحات پيشرفته و روزآمد ضمن تحكيم ثبات و ارتقاي امنيت پايدار منطقه در افزايش قدرت بازدارندگي جمهوري اسلامي ايران نقش موثري دارد.